دریای خاطرات زمان

آهی کشید غم زده ی پیر سپید مو

افکند صبحگاه در آیینه چون نگاه

در لابلای موی چو کافور خویش  دید:

یک تار مو سیاه!

در دیدگان مضطربش اشک حلقه زد

در خاطرات تیره و تاریک خود دوید

سی سال پیش نیز در آیینه دیده بود:

یک تار مو سپید!

در هم شکست چهره ی محنت کشیده اش

دستی به موی خویش فرو برد و گفت:«وای!»

اشکی به روی آیینه افتاد و ناگهان

بگریست های های!

دریای خاطرات زمان گذشته بود

هر قطره ای که بر رخ آیینه می چکید

در کام موج ،ضجه ی مرگ غریق را

از دور می شنید؛

طوفان فرو نشست ولی دیدگان پیر

می رفت باز در دل دریا به جستجو:

در آب های تیره ی اعماق خفته بود

یک مشت آرزو!

                                      

                                                        فریدون مشیری            

آغوش امید

بوسه ی گرم تو در نومیدی

نوش داروی امیدم بخشید

چشم پر مهر تو با من می گفت:

«هیچ نومید به جایی نرسید»

پیش چشمم همه چیز بود سیاه

نا امید از همه چیز و همه کس

سیر از خویش و گریزان از خلق

کرده پیوند به نومیدی و بس

آرزو ها همه تاریک و تباه

سخنم تلخ چراغم خاموش

مرگ بر زاری من می خندید

زندگی بار گران بود به دوش

پرده ی یاس نمی داد امان

تا ببینم که چه زیباست جهان

دست در دامن امید زدم

یافتم زندگی جاویدان

حالیا چشم دلم بر همه چیز

کند از روزن امید نگاه

چه شکوهی ست در این کلبه ی تنگ!

چه فروغی ست در این شام سیاه!

 

                                                            فریدون مشیری

یاد و کنار

روز هایی که بی تو می گذرد

گرچه با یاد توست ثانیه هاش

آرزو باز می کشد فریاد:

در کنار تو می گذشت

                                     ای کاش

 

                                                  فریدون مشیری

آخرین پناه

همیشه وقتی تنها و نا امید و ملول

تنت روانت از دست این و آن خسته ست

همیشه وقتی رخسار این جهان تاریک

همیشه وقتی درهای آسمان بسته ست

همیشه گوشه ی گرمی به نام"دل" با توست

که صادقانه تر از هر که با تو پیوسته ست!

به دل پناه ببر!آخرین پناهت اوست

تو را چنان که تمنای توست دارد دوست!

 

                                                                فریدون مشیری

سه تابناک

روی تو را و یاس و سحر را

                                   -کنار هم-

هر روز دیده ام

با این سه تابناک دل و جان خویش را

سوی بهشت نور و طراوت کشیده ام

ای خوش تر از سپیده دم

                                     ای خوب تر ز یاس

تا با منی چه کار به یاس و سپیده دم!

 

                                                                 فریدون مشیری

با یاد دست های تو

هنگامه ی شکوفه ی نارنج بود و من

با یاد دست های تو

                                    -سرمست-

تن را به آن طبیعت عطر آگین

جان را به دست عشق سپردم

با یاد دست های تو

                                    نا گاه!

مشتی شکوفه را

بوسیدم و به سینه فشردم!

 

                                                               فریدون مشیری

در یک نگاه شبنم و خورشید

از عشق آنچه را به سخن ها شنیده ام

در یک نگاه شبنم و خورشید دیده ام

خورشید بامدادان از لای برگ ها

با بوسه و نگاه و نوازش

با ناز و نوش شبنم لرزان را

می خواند و می چشید و در آغوش می کشید

شبنم از این نوازش دلخواه و دل پذیر

سر مست

                   نور و گرمی آن تابناک را

بر سینه می فشرد

آنگاه

یک جا تمام هستی خود را

شیرین و خوش به بوسه ی خورشید می سپرد

ای کاش آدمی را در پهنه ی وجود

این گونه شوق دیدار

این سان نثار و ایثار

این تار و پود پاک

این مایه مهر بود!

 

                                                   فریدون مشیری

تار جان

به من یک تار مو دادی امانت

که بی تو سوز دل با او بگویم

مرا تا یک نفس در سینه باقی ست

امانت دار این یک تار مویم

تو می دانی که در هر تار مویی

ز مو باریک تر صد راز باشد

اگر مو را زبان آشنا نیست

مرا چشم حقیقت باز است

نه پنداری که پیمانی که بستیم

از این یک تار مو محکم نگردد

به گیسوی دلاویز تو سوگند

که یک مو از وفایم کم نگردد

تو هم ای روشنی بخش حیاتم

نمی گویم مرا پیوند جان باش

نمی گویم به دردم مرهمی نه

به قدر تار مویی مهربان باش

چو مو باریک باشد رشته ی عمر

بیا قدر جوانی را بدانیم

بیا با تار جان پیمان ببندیم

بیا تا پای جان با هم بمانیم

 

                                              فریدون مشیری

کوچه

بی تو مهتاب شبی باز از آن کوچه گذشتم

همه تن چشم شدم خیره به دنبال تو گشتم

شوق دیدار تو لبریز شد از جام وجودم

شدم آن عاشق دیوانه که بودم

در نهانخانه ی جانم گل یاد تو درخشید

باغ صد خاطره خندید

عطر صد خاطره پیچید:

یادم آمد که شبی با هم از آن کوچه گذشتیم

پر گشودیم و در آن خلوت دل خواسته گشتیم

ساعتی بر لب آن جوی نشستیم

تو همه راز جهان ریخته در چشم سیاهت

من همه محو تماشای نگاهت

آسمان صاف و شب آرام

بخت خندان و زمان رام

خوشه ی ماه فرو ریخته در آب

شاخه ها دست بر آورده به مهتاب

شب و صحرا گل و سنگ

همه دل داده به آواز شباهنگ

یادم آید تو به من گفتی:

ـ((از این عشق حذر کن !

لحظه ای چند بر این آب نظر کن

آب آیینه ی عشق گذران است

تو که امروز نگاهت به نگاهی نگران است

باش فردا که دلت با دگران است!

تا فراموش کنی چندی از این شهر سفر کن!))

با تو گفتم :((حذر از عشق؟!ـندانم

سفر از پیش تو هرگز نتوانم نتوانم!

روز اول که دل به تمنای تو پر زد

چون کبوتر لب بام تو نشستم

تو به من سنگ زدی من نه رمیدم نه گسستم...

باز گفتم که :((تو صیادی و من آهوی دشتم

تا به دام تو در افتم همه جا گشتم و گشتم

حذر از عشق ندانم نتوانم!))

اشکی از شاخه فرو ریخت

مرغ شب ناله تلخی زد و بگریخت...

اشک در چشم تو لرزید

ماه بر عشق تو خندید!

یادم آید که:دگر از تو جوابی نشنیدم

پای در دامن اندوه کشیدم

نگسستم نرمیدم

رفت در ظلمت غم آن شب و شب های دگر هم

نگرفتی دگر از عاشق آزرده خبر هم

نکنی دیگر از آن کوچه گذر هم...

بی تو اما به چه حالی من از آن کوچه گذشتم

 

       فریدون مشیری