دیشب وقتی داشتم رادیو گوش میدادم داشتتم این سوالو از خودم میکردم که چرا وقتی کسی میمیره واسه مراسم ترحیمش کلی دسته گلای بزرگ سفارش میدیم و میذاریم سر قبرش؟در حالی که وقتی اون آدم زنده بود حتی با یه شاخه گل نرفتیم سراغش تا عشق و علاقه خودمونو نسبت بهش ابراز کنیم تا بهش بگیم برامون خیلی ارزش داره.این گلا الان دیگه ارزش نداره وقتی ارزش داشت که اون آدم زنده بود و با یه شاخه گل میتونستیم کلی خوشحالش کنیم...

اصلا چرا خیلی کم به هم دیگه گل هدیه میدیم؟!حتما که نباید یه چیز گرانقیمت دهن پر کن واسه کسی هدیه بخریم.با یه شاخه گلم میشه کسی رو خوشحال کرد.درسته عمر گل کمه ولی اون طراوت شادابیش میتونه حتی واسه چند روز یا چند ساعت آدمو سرحال کنه.واقعا خوش به حال گل فروشا!البته میدونم بستگی به اون آدمی هم که بهش هدیه میدیم هم داره ممکنه اون آدم دوست داشته باشه واسش یه هدیه درست و حسابی بخری!ولی من خودم اگه کسی بهم گل هدیه بده بیشتر خوشحال میشم.گل خودش نشونه ی عشق و محبته و این خودش کلیه!ما از گل فقط یا تو مراسم عروسی یا مراسم ترحیم یا مناسبت های مختلف استفاده میکنیم خیلی کم پیش میاد که بی مناسبت به کسی گل بدیم!!!!!!!

راستش دیشب داشتم به اینم فکر می کردم که وقتی من نباشم چی میشه؟کی از رفتن من خیلی ناراحت میشه؟کی اصلا براش مهم نیست؟اگه من نباشم ازم به خوبی یاد میکنن یا به بدی؟راستش خیلی از مرگ میترسم.علتشم معلومه با این همه گناه مرگ بایدم واسه آدم ترسناک باشه!همش میترسم وقتی بخوابمو دیگه بلند نشم اون وقت چیکار کنم؟چطور جوابگوی خدای خودم باشم؟همیشه از خدا میخوام تا منو نبخشیدی از این دنیا نبر.من طاقت این همه عذابو ندارم!

دیشب خیلی دلم گرفته بود.کلی فکر تو سرم بود.تا میتونستم گریه کردم.آخه فقط شبا فرصت گریه کردن دارم.واسه اینکه کسی نفهمه.واسه اینکه حوصله ی جواب دادن به این سوالو ندارم که چی شده؟چرا گریه میکنی؟خیلی سخته وقتی آدم دلش میگیره نتونه با کسی درد و دل کنه.فقط با گریه کردنه که میتونه خودشو آروم کنه.خیلی سخته آدم با بغض گریه کنه.خیلی سخته نتونی بلند بلند گریه کنی تا مبادا کسی بشنوه!به یاد ندارم تا حالا صدای گریه خودمو شنیده باشم.چرا؟فقط یه بار.اونم درست دو سال پیش بود.وقتی خبر فوت فرشته(یکی از همکلاسی هام)رو شنیدم دیگه نتونستم خودمو کنترل کنم و زدم زیر گریه.اون موقع بود که برای اولین بار بغضم ترکید.واقعا خیلی سخته آدم نتونه با مادرش درد و دل کنه نتونه حرفاشو بهش بزنه.خیلی سخته نتونی با پدرت یا با برادات درد و دل کنی.نمیدونم شاید اگه خواهر داشتم میتونستم باهاش حرف بزنم.وقتی نتونی با کسی درد و دل کنی وقتی با هیشکی راحت نباشی که حرفاتو بهش بزنی مثل من باید دردهاتو بریزی تو خودت یا با خودت یا با خدات حرف بزنی یا تو دفترت بنویسی!

خیلی سخته.........خیلی...............

اینا حرفایی بود که رو دلم سنگینی کرده بود فقط خواستم با شما ها درد و دل کنم همین..........

اگه بد نوشتم ببخشید.چون من اصلا نویسنده خوبی نیستم.اینو خودم میدونم.