احساس

من اکنون احساس می کنم

بر تل خاکستری از همه ی آتش ها و امید ها و خواستن ها یم

تنها مانده ام.

و گرداگرد زمین خلوت را می نگرم.

و اعماق آسمان ساکت را می نگرم.

و خود را می نگرم.

و در این نگریستن های همه دردناک و همه تلخ

این سوال همواره در پیش نظرم پدیدار است

و هر لحظه صریح تر و کوبنده تر

که تو این جا چه می کنی؟

امروز به خودم گفتم:

من احساس می کنم

که نشسته ام زمان را می نگرم که می گذرد.

همین و همین.

 

                                                               علی شریعتی

حرف های نگفتنی

حرف هایی هست برای نگفتن

و ارزش عمیق هر کسی

به اندازه ی حرف هایی است که برای گفتن دارد.

وکتاب هایی نیز هست برای ننوشتن

و من اکنون رسیده ام به آغاز چنین کتابی

که باید قلم را بکنم و دفتر را پاره کنم

و جلدش را به صاحبش پس دهم

و خود به کلبه ی بی در و پنجره ای بخزم

و کتابی آغاز کنم که نباید نوشت.

 

                                                             علی شریعتی

مسافر

اکنون کارم سفر است

مسافری تنهایم

که در زیر کوله باری سنگین پشتم خم شده

و استخوان هایم به درد آمده است.

و می روم و راه طولانی لحظه ها

درپیش رویم تا افق کشیده شده است.

و از هر منزلی تا منزل دور دست دیگر لحظه ای است.

و این چنین من باید صد هزارمیلیون ها لحظه را طی کنم.

تا برسم به یک روز.

 

                                                                         علی شریعتی